Résumé de "Une Europe du tout-anglais ?" du professeur Robert Phillipson, présenté dans "Le Figaro". / Resumo de “Ĉu nur-angla Eŭropo?” de prof. Robert Phillipson, prezentita en "Le Figaro". Cliquez / Klaku Résumé de "Impossible ? Nous le rendons possible", discours de l'annonceur Etsuo Miyoshi (président de la compagnie Swany). / Resumo de “Ne ebla? Ni igas ĝin ebla”, prelego de anoncanto Etsuo Miyoshi (prezidanto de la kompanio Swany). Cliquez / Klaku Contenu de la page d'annonce dans le quotidien français "Le Figaro" du 12 mai 2006. Cliquez / Klaku Enhavo de la tutpaĝo anonco en la franca tagĵurnalo “Le Figaro” de la 12-a de majo 2006.Cliquez / Klaku L'Europe tout-à-l'anglais? Un défi pour la politique des langues Ĉu nur-angla Eŭropo? Defio al lingva politiko Robert Phillipson London and New York: Routledge, 2003 Robert Phillipson London/New York: Routledge, 2003 1. Quelles défis pour la politique des langues en Europe? 1. Kiuj estas la lingvopolitikaj defioj en Eŭropo? Les langues jouent un rôle central dans l'intégration Européenne actuellement en cours. La façon dont l'Union Européenne et ses États Membres gèrent le multilinguisme, a de graves répercussions sur les individus, les États, et les relations internationales. La globalisation mondiale, l'UE et l'anglais modifie l'emploi des langues dans l'Union. Il est raisonnable de penser que toutes les langues européennes sont en passe de provincialisation. Ce livre dresse l'historique de la diversité linguistique en Europe, et explore comment le progrès de l'anglais impacte l'économie, la science, la culture, l'éducation et la politique. Il explique les politiques de multilinguisme (via translation et interprétation) dans les institutions de l'Union. Au fur et à mesure que l'Union s'étend à d'autres états, le défi posé par l'utilisation de nombreuses langues s'aggrave. En dépit des discours prônant l'égalité entre les langues officielles ou de travail, actuellement au nombre de vingt, le français jouit toujours d'un statut spécial au sein des institutions de l'Union, statut que l'anglais menace actuellement. Le sujet des droits linguistiques est tellement délicat, qu'on a tendance à l'abandonner aux forces du marché. Sont proposés dans ce livre, des critères permettant de conduire une politique des langues en Europe en maintenant une large diversité. Quarante-cinq recommandations y sont faites, concernant les infrastructures nationales et internationales, la réforme des institutions européennes, l'apprentissage des langues et les besoins de la recherche. L'égalité entre les locuteurs de langues différentes est essentielle si l'Europe veut se responsabiliser politiquement et démocratiquement. Lingvoj ludas centran rolon en la nuna integriĝa proceso eŭropa. La maniero en kiu Eŭropa Unio kaj ties membro-ŝtatoj traktas multlingvecon havas gravajn konsekvencojn por individuoj, por ŝtatoj kaj por internaciaj rilatoj. La lingvoj de eŭropaj ŝtatoj estas ŝanĝataj far tutmondiĝo, EU, kaj la angla. Oni povas argumenti ke ĉiuj kontinent-eŭropaj lingvoj marŝantas rapide al duarangeco. Ĉi-libro prezentas la historian fonon de lingva diverseco en Eŭropo, kaj esploras kiel la antaŭeniro de la angla ŝokinfluantas en la ekonomio, scienco, kulturo, edukado kaj politiko. Ĝi klarigas la agmetodojn pri multlingveco (pere de tradukado kaj interpretado) en EU. Kun la EU-a pligrandiĝo per novaj membriĝoj, multobliĝas la defio fronti multajn lingvojn. Malgraŭ retorikumo pri la egaleco de la oficialaj kaj laboraj lingvoj, nune 20, la franca ĉiam havis specialan statuson en la EU-institucioj, nun transprenatan de la angla. Lingvaj rajtoj estas politike tiklaj, do ekzistas tendenco lasi lingvopolitikon al merkatfortoj. Proponatas kriterioj gvidontaj la formuladon de lingvopolitiko kaj la tenon de la riĉa diverseco de lingvoj en Eŭropo. Farataj estas kvardekkvin rekomendoj, rilataj al nacia kaj internacia infrastrukturoj, reformoj de la EU-institucioj, lingvolernado, kaj esplorbezonoj. Egaleco por parolantoj de malsamaj lingvoj estas esenca por ke EU iĝu respondec-hava politike kaj demokratie. 2. Pourquoi les langues sont-elles si importantes? Les axiomes d'une politique des langues. 2. Kial lingvoj tiel gravas? Aksiomoj de lingvopolitiko 1. Le langage est le dépositaire de l'expérience humaine. 2. L'identification à une langue est centrale pour la vie culturelle. 3. L'intégration européenne se réalise au moyen du langage. 4. Les lois, les conventions, les négociations dépendent de la précision du langage. 5. De nombreux concepts ont des significations différentes dans langues différentes. 6. La plupart des personnes formulent mieux leur pensée dans leur langue maternelle. 7. Ceux qui s'expriment dans leur langue maternelle ont un avantage certain sur ceux qui ne s'expriment pas dans leur langue. 8. La croyance que l'anglais est une langue neutre est fausse. 9. La traduction et l'interprétation sont vitales, mais ne peuvent réussir que partiellement. 10. Toute forme de discours publique présuppose une communication juste et équitable. 11. L'idée qu'on a besoin d'UNE SEULE langue de communication en Europe est fausse. 12. Un multilinguisme véritable peut contrebalancer le déficit démocratique en Europe. 13. Une ‘société du savoir’ se construit sur la diversité linguistique. 14. Les systèmes éducatifs inculquent des formes préférentielles pour la langue écrite ou parlée. 15. La plupart des États du 19me et 20me siècle ont préconisé l'unilinguisme. 16. L'éducation, les affaires publiques ou privées s'effectuent très bien en plusieurs langues. 17. La plupart des personnes dans le monde sont capable de s'exprimer en plusieurs langues. 18. Certains droits linguistiques sont des droits de l'homme. 19. Les droits linguistiques sont importants, car langue et pouvoir vont de pair. 20. La globalisation et la technologie peuvent s'utiliser pour promouvoir ou éliminer des langues; 21. Les langues peuvent servir à la fois pour unir ou diviser. 22. Les différentes langues et cultures sont précieuses en elles-mêmes. 23. Les langues et l'attitude vis-à-vis des langues sont profondément personnels. 24. Les espérantistes sont convaincus que l'espéranto pourrait servir à renforcer toutes les langues. 1.Lingvoj estas la trezorejoj de la homa ekzisto. 2.Identigo al lingvo centras en la homa kulturo. 3.Eŭropan integriĝon efektivigas lingvo. 4.Leĝoj, interkonsentoj kaj negocioj dependas de lingva precizeco. 5.Multaj konceptoj havas malsaman signifon en malsamaj kulturoj kaj lingvoj. 6.Plejmulte da homoj pli bone vortumas siajn pensojn en sia denaska lingvo. 7.Denaskuloj havas klarajn avantaĝojn super ne-denaskuloj. 8.Falsas la ideo ka la angla estas neŭtrala lingvo. 9.Tradukado kaj interpretado estas vivgravaj, sed povas esti sukcesaj nur parte. 10.Ĉiuj formoj de publika parolado antaŭsupozas justan kaj egalrajtan komunikadon. 11.Falsas la ideo ke ni bezonas UNU lingvon de eŭropa komunikado. 12.Efika multlingveco povas kontraŭagi la demokratian deficiton de EU. 13.La ‘scia socio’ konstruiĝu sur multilingva diverseco. 14.Eduksistemoj ensemas preferajn formojn de lingvo-uzoj skriba kaj parola. 15.Plejparto de la 19- kaj 20-jarcentaj ŝtatoj celis unulingvecon. 16.Edukado, publikaj kaj privataj aferoj povas funkcii bone per pluraj lingvoj. 17.Plejparto de homoj en la mondo povas sin esprimi en pluraj lingvoj. 18.Kelkaj lingvaj rajtoj estas homaj rajtoj. 19.Lingvaj rajtoj gravas ĉar lingvo pariĝas kun potenco. 20.Tutmondiĝo kaj teknologio povas uziĝi por akceli aŭ elimini lingvojn. 21.Lingvoj povas uziĝi por unuigi aŭ dividi homojn. 22.La kultura kaj lingva diversecoj de la mondo estas valoraj en si mem. 23.Lingvo-uzo kaj lingvorilataj sintenoj estas profunde personaj. 24.Esperantistoj estas konvinkitaj ke Esperanto povus servi por plifortigi ĉiujn lingvojn. 3. Comment le livre de Phillipson aborde-t-il ces questions? 3. Kiel la libro de Phillipson aliras ĉi-temojn? Le livre se compose de six chapitres: 1. Les risques des politiques du "laissez faire". 2. Les langues européennes: familles, nations, empires, états. 3. Tendances globales ayant un impact sur la politique linguistique européenne. 4. Les langues au sein des institutions de l'UE. 5. Vers une communication équitable. 6. Recommandations pour un plan d'action concernant la politique linguistique. Chaque chapitre est présenté par quelques citations courtes provocatrices qui soulèvent les questions clefs. La section finale du livre contient une partie des documents officiels principaux, des apostilles avec beaucoup d'information bibliographique, et d'un index. La libro havas ses ĉapitrojn: 1.La riskoj de ‘sengvida’ lingvopolitiko 2.Eŭropaj lingvoj: familioj, landoj, imperioj, ŝtatoj 3.Tutglobaj tendencoj influantaj la eŭropan lingvopolitikon 4.Lingvoj en EU-institucioj 5.Al egalrajta komunikado 6.Rekomendoj por agi pri lingvoplitiko Ĉiun ĉapitron enkondukas iuj provokaj mallongaj citaĵoj pri la ĉeftemoj. La lasta sekcio de la libro enhavas kelkajn de la ĉefaj oficialaj dokumentoj, piednotojn kun amaso da bibliografiaj informoj, kaj indekson. 4. Résumé par chapitre. 4. Resumo poĉapitra 1. Les risques des politiques du "laissez faire". Dans une introduction extensive, le livre pose la question de savoir si l'utilisation accrue de l'anglais sert à unir ou diviser l'Europe. Il cite des exemples de discrimination, et des dispositions que plusieurs gouvernements européens ont adoptées pour consolider leurs langues. Il fait référence aux données de l'Eurobaromètre sur la compétence dans la langue maternelle et les langues étrangères, rend compte des mesures pour renforcer l'apprentissage des langues, et analyse les défis et les forces en présence. Il explique et donne des exemples venant de partout. Il conclut par des exemples de quand les politiques linguistiques sont mentionnées dans la presse. Typiquement, cela survient lors d'une crise politique, quand un gouvernement pressent que sa langue souffre de discrimination. Malheureusement, la couverture journalistique des principes qui sous-tendent les politiques linguistiques européennes sont souvent inexactes. Ce chapitre défend l'idée qu'une politique linguistique plus volontariste, plus explicite, est nécessaire. 1.La riskoj de ‘sengvida’ lingvopolitiko. La larĝgama enkonduko demandas ĉu la kreskanta uzo de la angla servas por unuigi aŭ dividi Eŭropon. Ĝi citas ekzemplojn de diskriminacio, kaj paŝojn farintajn de pluraj eŭropaj registaroj por plifortigi siajn lingvojn. Ĝi referas al ‘Eurobarometer’-datumoj pri flukapablo en lingvoj denaskaj kaj alilandaj, raportas pri antaj rimedoj por firmigi lingvolernadon, kaj elmontras kio estas la defioj kaj konkuraj premoj. Ĝi klarigas kio estas lingvopolitiko kaj lingvoplanado, kun ekzemploj el multaj mondopartoj. Konklude montriĝas ekzemploj de ĵurnala raportado pri lingvopolitikaj temoj. Tio okazas kutime kaze de ia politika krizo, kiam iu registaro sentas diskriminacion kontraŭ sia lingvo. Bedaŭrinde amaskomunikiloj ofte malakurate kovras la principojn kiuj fundamentas EU-lingvopolitikon. 2. Les langues européennes: familles, nations, empires, états. Le mythe de la tour de Babel est analysé. Le concept ‘bread’ (pain) est exploré de façon à montrer comment les langues diffèrent à la fois en forme et en signification. L'origine de l'Europe, comme concept géographique et politique, est retracée jusqu'à l'indo-européen, le finno-ougrien, et d'autres langues. L'héritage commun du christianisme, latin et grec, est présenté, ce qui conduit à analyser les similitudes et différences entre l'usage de l'anglais et du latin autrefois. Le nationalisme contient une dimension linguistique, souvent liée à une idéologie de supériorité linguistique, une idée souvent associée au français. Mais privilégier une langue, comme ce fut le cas pour le serbo-croate en ex-Yougoslavie, ne garantit pas l'harmonisation politique, et il y a des risques dans la façon où l'anglais se propage. L'identité linguistique est une force considérable. Des identités linguistiques supranationales sont en train de prendre forme. Quand l'UE fut fondée, un des motifs principaux d'intégration des économies était d'éviter la résurgence d'une guerre. L'égalité entre les langues des États membres, initialement le néerlandais, le français, l'allemand et l'italien, fut établie Cela signifie que le droit européen est promulgué en toute légitimité, dans toutes les langues officielles. Que ces textes aient la même signification dans toutes les cultures est un fait discutable, en raison d'une perception du monde différente dans chaque pays, avec son système juridique et ses traditions propres. Ainsi, ‘l'État de Droit’ fait partie de notre expérience culturelle européenne, mais le terme est interprété différemment selon les contextes. 2.Eŭropaj lingvoj: familioj, landoj, imperioj, ŝtatoj. La Babeltura mito estas analizata. Per la nocio ‘pano’ la aŭtoro montras kiel lingvoj malsamas je kaj uzataj vortformoj kaj signifoj. ‘Eŭropo’ kiel geografia kaj politika koncepto retroiras al prapatraj lingvoj hind-eŭropaj, suom-ugraj kaj aliaj. Prezentiĝas la komunaj heredaĵoj de kristismo kaj la latina kaj greka lingvoj, kondukante al analizo de trajtoj similaj kaj malsamaj inter la uzo de la angla nun kaj la latina antaŭe. Naciismo entenas gravan lingvan dimension, ofte konektitan al ideologio de lingva supereco, ofte pensligata al la franca. Sed privilegiado de unu lingvo, kiel la serbo-kroata en eksa Jugoslavio, ne certigas politikan harmonion, kaj riskojn enhavas la maniero de diskresko de la angla. Lingva identeco estas potenca forto. Ekformas sin supernaciaj lingvaj identecoj. Dum la EU-fondo, prevento de rea milit-eksplodo estis ŝlosila motivo por unuigi la eŭropajn ekonomiojn. Oni establis la egalecon de la lingvoj de la membro-ŝtatoj – komence la nederlanda, franca, germana kaj itala. Tio ĉi signifas ke la tuta leĝfarado proklamiĝas samforte per ĉiuj oficialaj lingvoj. Ĉu tiaj tekstoj fakte signifas la samon en malsamaj kulturoj, restas debatinda, ĉar ĉiu lando havas sian mondrigardon kun propra leĝsistemo kaj kulturaj tradicioj. Do, la t.n. ‘leĝregulo’ ja apartenas al nia komuna eŭropa kulturspertaro, sed la interpreto de la termino dependas de kelkaj kuntekstaj faktoroj. 3. Tendances globales ayant un impact sur la politique linguistique européenne. Le multilinguisme s'étend de plus en plus, notamment grâce à ce qu'un nombre croissant d'européens utilisent activement l'anglais comme langue étrangère. Les facteurs qui ont contribué à une utilisation accrue de l'anglais, ou à une inertie dans l'adoption d'une politique linguistique, sont analysés dans un tableau de 15 entrées, dont 10 sont des critères structurels et cinq idéologiques ou comportementaux. Certains facteurs sont liés à l'offre (investissements de la part d'anglo-américains), d'autres à la demande (investissements pour l'apprentissage de l'anglais dans les écoles). L'expérience concernant la politique linguistique du Canada, de l'Australie et de l'Afrique du Sud, est utilisée, pour montrer que la gestion du multilinguisme est profitable quand les objectifs sont bien explicités. Le chapitre se divise en quatre sous-sections: le commerce, la science, la culture et l'éducation, avec moult exemples des processus en cours pour chacune, et une analyse des conséquences à craindre quand un des domaines traditionnellement occupé par des langues nationales (Finnois, Allemand et Suédois par exemple) sont conquis par l'anglais . Les initiatives clefs de l'UE pour renforcer la connaissance des langues, particulièrement dans l'enseignement général, sont exposées. Ces dispositions sont la charnière entre les recommandation élaborées et acceptées au niveau supranational et leur mise en place selon les objectifs et stratégies au niveau national. 3.Tutglobaj tendencoj influantaj la eŭropan lingvopolitikon. Multlingveco disvastiĝas, parte pro tio ke pli da kontinentaj eŭropanoj aktive uzas la anglan kiel fremdlingvon. La faktoroj kontribuintaj al pli multa uzo de la angla, kaj al inerteco je la formulado de lingvopolitiko, estas analizataj en tabelo sub 15 rubrikoj, 10 el ili stukturaj kaj 5 ideologiaj aŭ sintenaj. Kelkaj estas ofertaj (investado far anglo-usonanoj), aliaj respugulas la mendan flankon (investado je angla lernado lerneje). Baze de lingvopolitikoj spertoj en Kanado, Aŭstralio kaj Sudafriko, la aŭtoro montras ke al la mastrumo de multlingveco estas boniga la eksplicitigo de lingvopolitikaj celoj. Ĉi-ĉapitro konsistas el kvar partoj, resp. pri komerco, scienco, kulturo kaj edukado, kun bunta ekzemplaro pri antaj procesoj por ĉiu, kaj esploro pri la implicoj de transpreno far la angla de taskoj tradicie faritaj de naciaj lingvoj (ekz. la suoma, germana, sveda). Raportiĝas pri ŝlosilaj EU-iniciatoj por fortigi lingvolernadon, specife en ĝenerala edukado. Ĉi tiuj mastrumrimedoj troviĝas eĝe de la prilaborado de superŝtatnivele konsentitaj rekomendoj, kaj ŝtataj celoj kaj strategioj de efektivigo. 4. Les langues au sein des institutions de l'UE. Ce chapitre traite en détail comment les services de traductions des institutions européennes sont organisés, et à quels coûts. Il explique aussi comment fonctionnent les services d'interprétation, et analyse les concepts de langue officielle et de langue de travail. Il cite la Règle 1, la ‘Charte de Langues’ de l'UE. Il reprend certaines études expérimentales sur l'usage des langues et les comportements à leur adresse. Il analyse de nombreux problèmes causes d'inefficience, explique comment l'anglais remplit maintes fonctions que le français remplissait jadis, et considère les alternatives envisageables à la hiérarchie actuelles des langues. Le système le plus complexe au monde de traduction et d'interprétation a été élaboré durant le demi-siècle passé, avec ces services comme fer de lance de la politique du multilinguisme et des développements technologiques en langues. Cependant, le système actuel souffre d'insuffisances et subit des pressions pour réduire ses coûts. Il est important de bien distinguer les besoins d'une part de ceux qui travaillent pour l'UE, les parlementaires, et d'autre part le citoyen et la législation. Le système n'a jamais fait l'objet d'un audit général. 4.Lingvoj en EU-institucioj. Tiu ĉi ĉapitro detale priparolas kun multaj faktoj kiel estas organizitaj la lingvoservoj de EU-institucioj, inkluzive de la kostaspekto. Ĝi klarigas la diversajn manierojn aranĝi interpretadon, kaj esploras la nociojn ‘oficiala lingvo’ kaj ‘laborlingvo’. Ĝi citas Regulon 1, la “Lingva Ĉarto” de EU, kaj kelkajn eksperimentajn studojn pri la uzo de lingvoj kaj sintenoj je ili. Ĝi analizas multajn el la problemoj kaŭzantaj efikomankon, komprenigas kiel la angla nun plenumas multajn funkciojn antaŭe faritajn france, kaj konsideras la eblon bildigi alternativojn al la nuna lingvohierarĥio. Tra la pasinta duonjarcento konstruiĝis la monde plej komplika sistemo de multlingvaj tradukado kaj interpretado, kaj tiaj servoj lokiĝas avangarde de multlingva lingvopolitiko kaj lingvoteknologiaj progresoj. Tamen, aperis plendoj pri mankoj en la nuna sistemo, kiu premiĝas pro financoj. Gravas distingi inter la bezonoj de EU-laboristoj kaj parlamentanoj, la ĝenerala publiko, kaj leĝfarado. La sistemon en sia tuteco ĝis nun neniu pristudis. 5. Vers une communication équitable. Comme base d'une politique linguistique plus volontariste, ce chapitre résume les données factuelles de l'étude et les expériences de plusieurs pays. Il identifie les objectifs poursuivit par les politiques linguistiques, et les nombreuses variables qui impactent de façon probante, la politique linguistique. Il tire des parallèles entre économie et langage et relie ceux-ci aux investissements consentis pour l'apprentissage des langues, et au rôle de l'industrie de l'enseignement de l'anglais britannique. Il explique quels droits linguistiques sont considérés droits de l'homme, en s'inspirant du travail de l'OSCE, du Conseil de l'Europe et des NU, en défendant les droits des langues minoritaires. Il résume un certain nombre de procès plaidés à la Cour de Justice Européenne sur la question des langues. Ces procès on permit de clarifier dans quels cas le multilinguisme absolu n'est pas requis dans le fonctionnement d'une institution de l'Union, et les exigences des États membres demandant que des produits soient décrits dans une langue particulière. Plusieurs dimensions de la politique linguistique sont rassemblées et mettent en compétition deux conceptualisations du monde moderne, le paradigme de la Diffusion de l'anglais et celui de l'Écologie des Langues. Un des aspects de cette problématique traite de savoir si l'anglais fonctionne actuellement comme ‘lingua franca’ et de ce fait n'obéit plus aux normes de ses locuteurs natifs. Une analyse d'une interview de la BBC montre comment la communication entre un locuteur nativement anglophone et un non-natif, peut être asymétrique et foncièrement inéquitable. Un moyen d'insuffler plus de justice dans les affaires internationales, est d'utiliser un langage neutre. L'espéranto, par exemple, est une langue vivante pour ceux qui ont choisi de l'apprendre et utiliser, et pourrait contribuer à réaliser les objectifs de multilinguisme que l'Europe embrasse, et renforcer l'égalité entre des locuteurs de langues différentes, tout en faisant des économies. 5.Al egalrajta komunikado. Kiel bazo por pli antaŭaga lingvopolitiko, ĉi-ĉapitro resumas la esplor-rezultojn kaj la spertojn de pluraj landoj. Ĝi identigas la celojn servatajn de lingvopolitiko kaj multajn de la gravaj faktoroj influantaj lingvopolitikon. Ĝi montras paralelaĵojn inter ekonomio kaj lingvo, kaj ilin rilatigas al investoj en lingvolernado, kaj al la rolo de la brit-angla instru-industrio. Ĝi klarigas kiujn lingvorajtojn oni povas konsideri lingvaj homrajtoj, ĉerpante el la laboro de OSCE (Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo), Eŭropa Konsilio kaj UN pri la akcelo de lingvorajtoj de malplimultoj. Ĝi resumas plurajn leĝdecidojn lingvorilatajn ĉe la Eŭropa Jura Kortumo. Tiuj prilumas kiam kompleta multlingveco povus esti ne-deva en EU-institucia praktiko, kaj la postulon de membro-ŝtatoj ke produktoj devus esti priskribitaj en iu difinita lingvo. Multajn el la lingvopolitikaj dimensioj estas kunordigitaj en du konkuraj metodoj koncepti la modernan mondon: ‘Disvastigo de la Angla’ kaj ‘Ekologio de Lingvoj’. Unu aspekto pritraktas ĉu la angla nun funkcias kiel komunlingvo kaj tial ne plu dependas de denaskulaj normoj. Analizo de BBC-intervjuo montras kiel komunikado inter denaskulo kaj ne-denaskulo povas esti malsimetria kaj fundamente maljusta. Unu maniero enigi en internaciajn aferojn pli da justeco, estas la uzo de ne-nacia lingvo. Esperanto estas vivanta lingvo por homoj en la tuta mondo kiuj elektis ĝin lerni kaj uzi, kaj ĝi povus kontribui tiel ke EU realigu siajn adoptitajn celojn de multlingveco, al la plifortikigo de egaleco inter parolantoj de malsamaj lingvoj, kaj al monŝparo. 6. Recommandations pour un plan d'action concernant la politique linguistique. Le chapitre final insiste sur le fait qu'une politique linguistique de l'Union doit être basée sur des réalités socio-linguistiques, en matière de coûts, en faisabilité et en efficience, et en volonté politique. Il esquisse les scénarios les plus pessimistes et les plus optimistes, et plaide pour que les États membres et l'Union prennent la problématique des langues beaucoup plus au sérieux, en ces temps de bouleversements historiques. Quarante-cinq recommandations spécifiques sont proposées pour atteindre l'objectif, groupées comme suit sous quatre rubriques: Infrastructure des politiques nationales et supranationales, Institutions de l'Union, Enseignement et apprentissage des langues, et Recherche. Ces propositions concrètes rassemblent la plupart des arguments de ce livre en un plan cohérent pour faire avancer la politique linguistique en connaissance de cause. Il y a des intérêts nationaux et globaux en jeu. Un centre de commandement de la politique linguistique est nécessaire. Une politique volontariste des langues peut éviter une Europe totalement anglo-américaine. 6.Rekomendoj por agi pri lingvoplitiko. La lasta ĉapitro emfazas ke EU-lingvopolitiko sin bazu sur la soci-lingvologia realo, aferoj de kostoj kaj principoj, praktikeblo kaj efikeco, kaj politika volo. Ĝi skizas scenarojn plejmalbonan kaj plejbonan, kaj pledas ke la membro-ŝtatoj kaj EU multe pli serioze traktu lingvajn temojn en ĉi-tempo de epokfaraj ŝanĝiĝoj. Por tion sukcesigi, doniĝas kvardek kvin specifaj rekomendoj, arigitaj sub kvar rubrikojn: ŝtata kaj superŝtata politik-strukturoj, EU-institucioj, lingvoinstruado, kaj esplorado. Tiuj ĉi konkretaj proponoj kunigas grandparton de la pruvaĵoj de la verko en koheran planon pri kiel signifhave antaŭenigi lingvopolitikon. Enmiksiĝas gravaj naciaj kaj terglobaj interesoj. Gvid-estrado pri lingvopolitiko bezonatas. Aktiva lingvopolitiko povas forturni Eŭropon de nur-usonangleco. 5. Ces mentions apparaissent sur la couverture. 5. Dorskovrilaj apog-frazoj La globalisation et l'élargissement de l'UE signifie que les langues de toute l'Europe se trouvent plus qu'auparavant confrontées les unes des autres. Ce livre clairvoyant fait un rapide tour d'horizon des questions politiques, culturelles et économiques que nous allons tous rencontrer, et j'espère que les décideurs en tiendront compte dans leurs choix de politique linguistique. Neil Kinnock, Vice-Président de la Commission européenne. Un livre important et venant à propos, contenant une profusion d'idées précieuses et de grande portée sur les réalités de terrain concernant la politique linguistique en Europe. Le libre est attrayant et plaira à de nombreux lecteurs. Joseph Lo Bianco, Directeur, Language Australia: The National Languages and Literacy Institute of Australia. Une lecture absolument requise, si nous voulons prévenir la catastrophe linguistique dans une Europe qui s'anglicise rapidement. Dafydd ap Fergus, Secrétaire Général de l'Union Européenne de'Espéranto. Tutmondiĝo kaj EU-pligrandiĝo signifas ke lingvoj el la tuta Eŭropo konektiĝas eĉ pli proksime. Ĉi tiu ideoplena verko prezentas ampleksan supervidon de la politikaj, kulturaj kaj ekonomiaj problemoj kiujn ni frontas rezulte de tio, kaj mi esperas ke ĝi influos la kreantojn de lingvopolitiko. Neil Kinnock, Vic-prezidanto de la Eŭropa Komisiono Grava kaj ĝusttempa libro, enhavanta riĉan kaj larĝgaman idearon pri la ‘ĉetera’ realo de lingvopolitiko en Eŭropo. Ĝi estas vere kapta, kaj logos vastan legantaron. Joseph Lo Bianco, Direktoro, Language Australia: La Aŭstralia Instituto de Naciaj Lingvoj kaj Legkapablo Nepre legenda por ke ni preventu lingvan katastrofon en Eŭropo rapide angliĝanta. Dafydd ap Fergus, Ĝenerala Sekretario de Eŭropa Esperanto-Unio 6. Au sujet de l'auteur 6. Pri la aŭtoro Robert Phillipson est Professeur à la Faculté des Langues, chef du département des langues et de la culture, à l'École de commerce de Copenhague. Lisez aussi un de ses publication sur le même sujet Robert Phillipson estas Profesoro en la Fakultato de Lingvoj, Komunikado kaj Kulturaj Studoj ĉe Copenhagen Business School. Bv. legu ankaŭ liajn aliajn verkojn ĉi-temajn. 7. Références. 7. Libromendoj English-only Europe? Hardback: 0-415-28806-1: £50; paperback: 0-415-28807-X: £14.99 Routledge customer hotline: 44 1264 343071 email:book.orders@routledge.co.uk www.routledge.com Ce livre a été traduit en Espéranto par by István Ertl: Ĉu nur-angla Eŭropo? Defio al lingva politiko. Rotterdam: Universala Esperanto-Asocio www.uea.org <libroservo@co.uea.org> Bindite: 0-415-28806-1: £50; Poŝlibre: 0-415-28807-X: £14.99 Routledge informoj por konsumantoj: 44 1264 343071 E-poŝto:book.orders@routledge.co.uk Retpaĝo:www.routledge.com Ankaŭ ekzistas Esperanta traduko far Istvan Ertl: Ĉu nur-angla Eŭropo? Defio al lingva politiko. Rotterdam: Universala Esperanto-Asocio www.uea.org <libroservo@co.uea.org> page top